ZARZĄDCA.pl

Anna Kondrasiuk 

W orzecznictwie dotychczas jednolity był pogląd, że właściciel lokalu ograniczony jest  6 - cio tygodniowym, określonym w art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali  terminem nie tylko do zaskarżenia uchwały wspólnoty mieszkaniowej, ale także do podnoszenia wszelkich zarzutów uzasadniających  powództwo.  Powszechnie przyjmowano, że wynikająca z tego przepisu prekluzja  rozciąga się też na formułowanie podstaw zaskarżenia.

Odmienne stanowisko zajął jednak Sąd Apelacyjny w Gdańsku, który w uzasadnieniu wyroku  z dnia 26 stycznia 2009 roku (sygn. akt: I ACa 1169/08) orzekł, iż z treści art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali  nie wynika, „aby  zakreślenie sześciotygodniowego terminu do wniesienia powództwa było równoznaczne z wprowadzeniem dla strony takiego samego prekluzyjnego terminu do powoływania zarzutów i dowodów odnoszących się do zaskarżonej we właściwym terminie uchwały".

Dyskusję na temat wywołał wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2004 roku (sygn. akt: I ACa 1297/03), w uzasadnieniu którego  wskazano, iż „przepis art. 25 ust. 1a ustawy o własności lokali, poprzez zakreślenie terminu do zaskarżenia uchwały, stwarza jednocześnie prekluzję do powoływania podstaw zaskarżenia, a zatem po upływie wskazanego w nim terminu, wykluczone jest powoływanie dalszych podstaw uzasadniających uchylenie uchwały stosownie do art. 25 ust. 1." Sąd pogląd ten oparł na wyroku Sądu  Najwyższego   z dnia 9 października 1984 r., sygn. I CR 257/84, który odnosił się  do „niedopuszczalności powoływania po upływie terminu z art. 88 k.c. nowych okoliczności mających stanowić podstawę do uchylenia się od skutków złożonego oświadczenia woli."  Przenosząc te rozważania na grunt ustawy o własności lokali doszedł do przekonania, że  istnienie przesłanek wytoczonego  powództwa należy rozpoznać tylko w granicach zarzutów podniesionych w pozwie, „skoro przepis art. 25 ust. 1 a uwl ogranicza terminem prekluzyjnym możliwość wytoczenia powództwa, to wprowadza zakaz powoływania nowych twierdzeń i zarzutów na uzasadnienie zgłoszonego żądania' (por. uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19.02. 2004 r.,  sygn. akt: I ACa 1297/03).

Pogląd ten był następnie powszechnie przyjmowany w orzecznictwie, np. w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie (sygn. akt: I ACa 1382/07 ) orzekł, iż " podstawę prawną powództwa ..... stanowi art. 25 ust 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą - który poprzez zakreślenie w ust. 1a terminu do zaskarżenia uchwały, stwarza jednocześnie prekluzję do powoływania podstaw zaskarżenia, co oznacza, iż po upływie wskazanego w nim terminu (6 tygodni od dnia powiadomienia o treści uchwały podjętej w drodze indywidualnego zbierania podpisów), wykluczone jest powoływanie dalszych podstaw uzasadniających uchylenie uchwały (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 19 lutego 2004 r., I ACa 1297/03, OSA 2004/12/46). W konsekwencji Sądy obu instancji miały obowiązek rozpoznania powództwa wyłącznie na podstawie podstaw uzasadniających uchylenie uchwały wskazanych w pozwie i pominięcie dalszych podstaw formułowanych przez skarżącą w pismach procesowych złożonych w toku procesu, po upływie terminu do wytoczenia powództwa".

Odmienne zapatrywanie przedstawił dopiero Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 stycznia 2009 roku, sygn. akt: I ACa 1169/08, który doszedł do przekonania, że sąd rozpoznający powództwo o uchylenie uchwały nie jest zwolniony od oceny zarzutów merytorycznych  podniesionych po upływie określonego w art. 25 ust. 1 uwl terminu do zaskarżenia uchwały. W konsekwencji uchylił wyrok Sądu I instancji  i przekazał sprawę  do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu  przepis ten nie wprowadza zakazu zgłaszania dalszych zarzutów, które nie zostały wyartykułowane w terminie  zawitym do zaskarżenia uchwały, ponieważ z jego  treści  nie wynika, aby „zakaz zgłaszania dalszych zarzutów nie zgłoszonych w terminie do zaskarżenia uchwały. Nie wynika z niego bowiem, aby zakreślenie sześciotygodniowego terminu do wniesienia powództwa było równoznaczne z wprowadzeniem dla strony takiego samego prekluzyjnego terminu do powoływania zarzutów i dowodów odnoszących się do zaskarżonej we właściwym terminie uchwały".

Polemizując ze stanowiskiem krakowskiego Sądu Apelacyjnego wyrażonym w wyroku z dnia  z dnia 2004.02.19,  sygn. akt: I ACa 1297/03, wskazał, iż Sąd ten powyższą tezę oparł  na wyroku Sądu Najwyższego z 9 października  1984 r., sygn. I CR 257/84. Orzeczenie Sądu Najwyższego  dotyczyło  jednak innego stanu prawnego - a to  uchylenia się od skutków złożonego pod wpływem błędu oświadczenia woli a nie zaskarżenia uchwały.   Sąd Najwyższy przedstawił aprobowany obecnie  w orzecznictwie pogląd, iż w  toku procesu nie można powoływać nowych okoliczności, które  miałyby uzasadniać uchylenie się od skutków złożonego pod wpływem błędu oświadczenia woli,  niż te które zostały podniesione w piśmie uchylającym się od jego skutków  (co znajduje oparcie w art. 88 k.c.), brak jednak zdaniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku podstaw  do wyciągania takich wniosków przy wykładni art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali.  Nie ma  też analogii pomiędzy uchyleniem się od skutków oświadczenia woli a  powoływaniem nowych twierdzeń dla zniweczenia uchwały.

Gdański Sąd wskazał, że z treści art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali  wynika  jedynie  zawity termin do zaskarżenia uchwały.  „Gdyby zamiarem ustawodawcy było ograniczenie możliwości powoływania dalszych zarzutów, to dałby temu wyraz w przepisie ustawy"  czytamy w uzasadnieniu wyroku.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku, którego pogląd został tu przytoczony za nieuprawnioną  nadinterpretację prawa uznał  wykładnię treści przepisu art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali prowadzącą  do wniosku, że sąd obowiązany jest pozostawić bez rozpoznania zarzuty wniesione po terminie do zaskarżenia uchwały.

źródło:

Portal Informacyjny