17 stycznia (czwartek)

www.zarzadca.pl

NAWIGACJA PrawoOrzecznictwo sądowe II OSK 2526/14 granice prawa własności

II OSK 2526/14 granice prawa własności

 

Data orzeczenia: 16.06.2016 r.

 

Rodzaj orzeczenia: wyrok

 

Sygnatura akt: II OSK 2526/14

 

Sąd: Naczelny Sąd Administracyjny

 

 

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant: starszy inspektor sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 457/14 w sprawie ze skargi [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę kasacyjną.

 

 

UZASADNIENIE
 

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

 

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], składającej się ze stalowej wieży kratowej o wysokości 59,45 m, anten sektorowych, anten radioliniowych, urządzeń sterujących pracą anten - na działce nr [...] w miejscowości [...]. Organ przyjął, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje tylko działkę zainwestowaną.

Wniosek o wznowienie powyższego postępowania złożyli: D. P. (właściciel dz. nr 922), W. K. (właściciel dz. nr [...] w S.), M. C. (właścicielka dz. nr 924 w S.), A. K. (władający dz. nr [...] w S.) i A. G. (właścicielka dz. nr [...] w S.).

Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Starosta Krakowski na podstawie art. 149 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną, a następnie decyzją z dnia 3 lipca 2012 r. odmówił jej uchylenia uznając, że wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym jej wydaniem. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone w całości przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarga na tę ostatnią została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1388/12. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że zachodzi przesłanka wznowienia, gdyż wnioskodawcy nie brali udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zakres oddziaływania inwestycji obejmuje działki sąsiednie w zakresie przekraczającym dopuszczalną gęstość mocy pola elektromagnetycznego. Sąd podkreślił przy tym, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a obszar oddziaływania inwestycji to dwa różne pojęcia, które mogą być ze sobą zbieżne lub różnić się. Organ odwoławczy również trafnie wskazał, że w razie merytorycznego rozpoznania sprawy należy uwzględnić ukształtowanie terenu i porównać je z obszarami oddziaływania pól elektromagnetycznych. Koniecznym pozostaje także ustalenie podstawowych warunków technicznych pracy stacji bazowej telefonii już znajdującej się na działce nr [...], kątów azymutu anten tej stacji oraz równoważnej mocy promieniowanej izotropowo.

Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta Krakowski decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2011 r. Jak wskazał organ, w opracowaniu pn.: "kwalifikacja przedsięwzięcia" zostały uwzględnione zmieniające się rzędne terenu w odniesieniu do ukształtowania terenu pokazanego na mapie służącej do celów projektowych, zatwierdzonej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Ponadto działka nr [...], jak i poddane analizie działki nr [...] w obrębie wyznaczonych w przestrzeni pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych wartościach, zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolem "R 1" - tereny upraw polowych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy rolne, zadrzewienia, zakrzewienia. W świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na ich terenie nie ma możliwości budowy nowych obiektów kubaturowych. Biorąc pod uwagę minimalną odległość liczoną od poziomu terenu do najniższego punktu występującego w przestrzeni obszaru pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych dostępnych dla ludzi, Starosta przyjął, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji w całości zamyka się w granicach działki, na której stacja jest zlokalizowana, a wnioskodawcom nie przysługuje przymiot stron postępowania.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył D. P.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego działki wnioskodawców (nr [...]) znajdują się w obszarze pola elektromagnetycznego o gęstości mocy > 0,1 W/m2 i w związku z tym znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Obszar, nad którym zlokalizowane jest pole przekraczające ww. wskaźnik należy uznać za obszar oddziaływania obiektu. Obszar terenów rolnych stanowi zaś obszar dostępny dla ludności. Z uwagi na powyższe, organ I instancji winien merytorycznie rozpoznać sprawę, uwzględniając ukształtowanie terenu oraz kąty azymutu dla poszczególnych anten. Prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wymaga z kolei ustalenia ponadnormatywnego zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych i ich kumulacji oraz podstawowych warunków technicznych pracy stacji bazowej telefonii znajdującej się na działce nr [...].

Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] sp. z o.o., wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zarzucając im naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z załącznikiem nr 1 tabela 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) oraz art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Jak podkreśliła skarżąca Spółka, wydane w sprawie decyzje zostały doręczone D. L. zamiast spółce. Ponadto, pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m² będą występowały na wysokości, na której zabudowa jest niemożliwa. Zwrot z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska "miejsca dostępne dla ludności" powinien być odnoszony do aktualnie istniejącego stanu zagospodarowani terenu, a nie potencjalnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za nieuzasadnioną.

Sąd stwierdził, iż przedmiotem kontroli była kwestia zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 K.p.a.), wydanej w sprawie po raz drugi. Sąd podzielił przy tym konkluzje zawarte w nieprawomocnym wyroku wydanym w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 30 listopada 2012 r., że w sprawie organ I instancji nieprawidłowo przyjął brak interesu prawnego innych, prócz inwestora, podmiotów i dlatego decyzję kasacyjną należy uznać za zgodną z prawem.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pojęcie "obszaru oddziaływania inwestycji" (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) nie jest tożsame z pojęciem "miejsc dostępnych dla ludności", o jakich mowa w art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232). Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie, że skoro przestrzeń, w której ma znajdować się pole elektromagnetyczne o poziomie przekraczającym określony przepisami wskaźnik, nie jest dostępna dla ludzi, to właściciele nieruchomości znajdujących pod tą przestrzenią, nie są zainteresowani w sprawie. Źródłem interesu prawnego tych osób jest bowiem prawo własności nieruchomości, które nie ogranicza się tylko do powierzchni gruntu, lecz rozciąga się w przestrzeni. Kwestiami zupełnie odrębnymi jest to, czy przewidywana moc pola i jego rozmieszczenie powodują konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania i czy realizacja inwestycji doprowadzi do niezgodnej z prawem ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości. Kwestie te mogą i winny być jednak badane dopiero w postępowaniu rozpoznawczym, prowadzonym z udziałem wszystkich stron.

Wskazując na podstawy prawne wznowienia postępowania i wydania decyzji przez organ I instancji (art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), Sąd przyjął, że organ przeprowadził tylko jeden etap postępowania wznowieniowego, tj. zbadał sprawę co do przyczyn wznowienia, a ustaliwszy negatywny wynika nie przeszedł do fazy postępowania rozpoznawczego. Nie można zatem wywodów organu odnosić do meritum sprawy, a jedynie do kwestii interesu prawnego wnioskodawców. Przyjęte w tym zakresie wnioski organu I instancji zdaniem Sądu są błędne. Słusznie zostało to dostrzeżone przez organ odwoławczy, który błędu organu I instancji naprawić samodzielnie nie mógł, gdyż musiałoby się to wiązać z przeprowadzeniem postępowania merytorycznego tylko w drugiej instancji, co stanowiłoby oczywistą obrazę zasady dwuinstancyjności. Ostatecznie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym powodować jej uchylenie. Jej uzasadnieniu zarzucić jedynie można tyle, że zawiera sugestie co do merytorycznego rozpoznania sprawy. Tymi jednak organ I instancji związany nie jest. Ewentualne postępowanie rozpoznawcze przeprowadzi samodzielnie i wyda decyzję przy rozważeniu także przesłanek negatywnych opisanych w przepisie art. 146 K.p.a.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia w każdym z poniższych przypadków z osobna – mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej, zastosowanie normy art. 151 P.p.s.a. a co za tym idzie oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., uchylająca decyzję Starosty Krakowskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania naruszała normę art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie oraz art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zastosowanie, kiedy nie było ku temu podstaw;

2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 40 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Małopolskiego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r., oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty w zakresie pozbawienia [...] możliwości udziału w sprawie, naruszała szereg ww. przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a owe naruszenia dają też podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., w sytuacji, gdy Wojewoda Małopolski nie dokonał jakichkolwiek ustaleń i nie wypowiedział się, co do wystąpienia bądź nie podstaw wznowienia postępowania, zachowania przez strony terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, oceny upływu czasu i prawidłowości zakończenia postępowania wznowieniowego (zobacz art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., art. 146 K.p.a., art. 149 K.p.a., art. 151 K.p.a.);

4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wprowadza występowanie nad nim w miejscach niedostępnych dla ludności pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 oraz nie odniesienie się w do zarzutu naruszenia przez Wojewodę normy art. 10 § 1 K.p.a. poprzez kierowanie korespondencji w sprawie do D. L., którego pełnomocnictwo do reprezentacji skarżącej wygasło w dniu 13 września 2012 r.;

5. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm. – zwanej dalej P.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nie nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organ II instancji w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wspomnianym wyroku oddalił skargę złożoną przez [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r.,

- w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego:

6. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) w zw. z załącznikiem nr 1 tabelą 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, iż obszar, nad którym zlokalizowane jest pole elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 (graniczna wartość gęstości mocy pola elektromagnetycznego dla miejsce/dostępnych dla ludności), należy uznać za obszar oddziaływania obiektu pomimo, że wspomniana gęstość mocy pola elektromagnetycznego nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności;

7. przez błędną wykładnię normy art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) polegającą na przyjęciu, iż przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć jako miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić przede wszystkim trzeba, że podstawowe zagadnienie na tle niniejszej sprawy – co słusznie eksponował Sąd pierwszej instancji – dotyczyło zasadności podjęcia przez organ odwoławczy tzw. decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 K.p.a.). W tym też zakresie należało podzielić ocenę zawartą w zaskarżonym wyroku, że kwestia posiadania legitymacji w postępowaniu administracyjnym innych niż inwestor podmiotów, a więc również osób żądających wszczęcia postępowania wznowieniowego (wnioskodawców) została przesądzona we wcześniejszych wyrokach, zapadłych w niniejszej sprawie. Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, zignorował te wytyczne, powielając błędy popełnione w pierwszym postępowaniu, co słusznie doczekało się reakcji Wojewody Małopolskiego w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście Krakowskiemu. Jak stwierdzono bowiem w nieprawomocnym (na dzień wydania skarżonego orzeczenia) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1388/12 prawidłowa była ocena Wojewody Małopolskiego, że: "ustalenie obszaru oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga określenia obszaru, w zasięgu którego występują ponadnormatywne natężenia pola wyznaczone dla anten sektorowych stacji bazowej telefonii komórkowej w opracowaniach kwalifikacyjnych znajdujących się w aktach sprawy (...) Nie ulega przy tym najmniejszej wątpliwości, że obszar terenów rolnych stanowi właśnie obszar dostępny dla ludzi". Sąd ten zaakceptował przy tym ustalenie organu odwoławczego, że: "w sytuacji, gdy organ odwoławczy ustalił, że jednak przesłanka wznowieniowa zaistniała w danej sprawie, to już ten fakt zobowiązywał organ I instancji także do merytorycznego rozpoznania sprawy. Podniesione w tym zakresie zarzuty Sąd uznał za niezasadne".

Konkludując powyższe, stwierdzić trzeba, że kwestia posiadania przez wnioskodawców legitymacji do występowania w niniejszym postępowaniu wznowieniowym została przesądzona w ww. wyroku. Ocena ta, pomimo że nieprawomocna na dzień orzekania przez organy administracyjne ponownie prowadzące postępowania, jak i rozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem, została ostatecznie zaakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1016/13. W wyroku tym Sąd kasacyjny podkreślał, że "przepisy techniczne odnoszą się do badania wskaźnika gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego tylko w miejscach dostępnych dla ludzi (co ma miejsce na pewnej wysokości nad powierzchnią gruntu), nie znosi prawa właściciela takiej nieruchomości do udziału w postępowaniu mającym na celu ustalenie, czy rzeczywiście promieniowanie to nie naruszy jego interesu prawnego wynikającego m.in. z prawa własności (...) to zaś uzasadnia legitymację procesową do udziału w postępowaniu dla podmiotów posiadających prawo własności lub użytkowania wieczystego, których interes prawny w takim postępowaniu może zostać naruszony". Ocena prawna zawarta w tym wyroku pozostaje przy tym w świetle art. 153 w związku z art. 170 P.p.s.a. wiążąca dla Sądu rozpoznającego niniejszą kasację i pomimo, że wyrażona po zapadnięciu wyroku Sądu pierwszej instancji pozostaje z nim zgodna, co z kolei nie pozwala na skuteczne kwestowanie skarżonego wyroku.

Nawiązując z kolei do argumentacji kasacji odnośnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, stwierdzić trzeba, że pojęcia "nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu" (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) i "miejsc dostępnych dla ludzi" (art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska) nie są ze sobą tożsame. Przywoływanie zatem tego drugiego, gdy kluczowym dla wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. było ustalenie przesłanek z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należało uznać za nieuprawnione. Jak trafnie to konkludował Sąd pierwszej instancji, źródłem interesu prawnego wnioskodawców jest prawo własności, które rozciąga się w przestrzeni.

Z przyczyn powyżej wskazanych jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia: art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 K.p.a. (zarzut 1), art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (zarzut 6) oraz art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska (zarzut 7).

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 146, art. 149 i art. 151 K.p.a. (zarzut 3). Kwestia badania warunków formalnych wznowienia postępowania (terminu i wskazania przesłanki wznowieniowej) była przedmiotem badania Starosty Krakowskiego w postanowieniu z dnia [...] maja 2012 r. i nie została zakwestionowana przez Sądy obu instancji orzekające na uprzednim etapie postępowania. Zgłaszanie tej kwestii na obecnym etapie postępowania kasacyjnego należało uznać za co najmniej spóźnione. Z kolei zagadnienie spełnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jak powyżej wskazano, zostało również prawomocnie przesądzone.

Nie podlegał też uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. (zarzut 4). Uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 elementy konstrukcyjne. Nie odniesienie się natomiast przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu braku umocowania D. L. do działania w imieniu inwestora, o ile istotnie stanowiło o naruszeniu ww. przepisów, o tyle naruszenie to w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), bowiem uprawnienia procesowe skarżącej kasacyjnie Spółki nie zostały skutecznie ograniczone. Jak wynika z akt sprawy wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 8 kwietnia 2011 r. został złożony przez pełnomocnika Spółki D. L. Na załączonym dokumencie pełnomocnictwa z dnia 13 września 2010 r. zapisano, że jest ono ważne przez okres dwóch lat od jego wystawienia, a więc wygasło z dniem 13 września 2012 r. Rację ma zatem strona skarżąca kasacyjnie, że ponownie prowadząc postępowanie organy obu instancji jak i Sąd pierwszej instancji zignorowały fakt, że ww. pełnomocnik utracił umocowanie do reprezentowanie inwestora. Okoliczność ta jednak wobec prawidłowości decyzji kasacyjnej Wojewody Małopolskiego i konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania nie miała znaczenia dla sprawy. Skoro, jak wyżej wyjaśniono, posiadanie legitymacji przez wnioskodawców i konieczność przeprowadzenia merytorycznego postępowania w sprawie wznowienia zostały przesądzone w wyroku z dnia 30 listopada 2012 r., to w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego nie dokonano żadnych nowych ustaleń, czy ocen prawnych. Również na obecnym etapie postępowania aktualne pozostają wytyczne odnośnie konieczności przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego z udziałem wszystkich stron. Z tych też przyczyn oddaleniu podlegał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 i art. 40 § 1 i 2 K.p.a. (zarzut 2).

Tym samym w toku ponownie prowadzonego postępowania Starosta Krakowski zobowiązany będzie do zapewnienia we wznowionym postępowaniu prawidłowego udziału inwestora. Z tych też przyczyn Sąd rozpoznający niniejszą kasację nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowego z uwagi na śmierć Adama Kurka. Kwestia następstwa prawnego po tym wnioskodawcy winna zostać wyjaśniona przez organ w toku ponownie prowadzonego postępowania.

Ponieważ skarżąca kasacyjnie Spółka nie wykazała wadliwości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. (zarzut 5).

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.

 

 

Portal Informacyjny Zarządca

logo

zarzadca

 

 

 

 


forum wspólnot mieszkaniowych

 

 

Blogi

 

Dyskusja dostępna również na forum www.zarzadca.eu

Dodaj komentarz

Dodając komentarz zgadzasz się z postanowieniami regulaminu.

Kod antyspamowy
Odśwież

Księgi wieczyste online

Księgi wieczyste online

 

Ministerstwo Sprawiedliwości uruchomiło dostęp do przeglądania ksiąg wieczystych online.

Księgi wieczyste w internecie:

http://ekw.ms.gov.pl